من آن کنیــــز خدایم کـــه یار طاهــــایم

منــــم که مــــادر امّ الائمــــه زهرایــــم

به افتخـــــار کنیـــزی مصطفی این بس

که من شریک نبی در نشــاط و غمهایم

خداست شاهد حالم که من چه‏هــــا دیدم

اگر چه شاد ز یک عمـــــر امتحـــانهایم

گهی به شعب ابی طالبـــم گــــواه بــــلا

گهی ستم کش اهل حجــــاز و بطحـــایم

اگر بهشت برین جایگــاه شأن من است

برای اینکـه به دنیـــــا مطیـــــع مولایم

ز نیش طعنــه نمـــــام‏های آل قــــریش

هنـــوز وارث درد و بلاست زهــــرایـــم

تمــام هستی خود را به عشق بخشیــدم

به عشق اینکه به بیت نبی است مأوایم

ولی چه زود شنیدم پس از من و احمــد

حریـــم عشـق بسـوزد به دست اعدایـــم

ستم به فاطمــــه‏ام از قدیم عــادت داشت

ازآن زمان کــه به دل بود انیس غمهـایم

همیشه فاطمـــه می‏گفت از درون با مــن

که من یگانــه معیــــن تو در بلاهـــایـــم

خدا گواه بسوزم ازاین که درغــــم و درد

نبود سایـــه مـن بر ســر تو، ای وایــم !

مرا کفن ز بهشت آیـد ای خدای حسیـــن

اگر چه مـــادر آن بی کفـن به صحـرایــم