شــــــعر و مدح ائـــــمه اطـــــهار

سینه ام چون تلاطم دریا *** چشم من چشمه ی غم دنیا

داده ام این دل اسیرم را *** دست بال و پر کبوترها

هم ره بالهایشان بردند *** تا بسازند سایبانی را

سایبانی برای خاک بقیع *** حائلی بین آفتاب آنجا

بوی غربت هزار سالی هست *** که از آن خاک می رود بالا

غم میان دلم چو زائر شد *** غصه دار امام باقر شد

زهر دادند عمق جانت را *** تیره کردند آسمانت را

و گرفتند با شراب زهر *** قوت دست مهربانت را

مگر آن چشم ها نمی دیدند *** بال پرواز بی کرانت را

دم آخر مرور می کردی *** روضه ی درد بی امانت را

به خدا چشم های تو می دید *** رخ نیلی عمه جانت را

داغ بازار شام یادت بود *** بارش سنگ بام ، قوم یهود

در میان شلوغی و فریاد *** بین آشوب شهر سنگ آباد

وقت آغاز سنگ باران ها *** عمه زینب نجاتمان می داد

پیش چشم رباب بی کودک *** پیش بابای بی کسم سجاد

سر اصغر که بی تعادل بود *** از روی نیزه بارها افتاد

تازیانه به هر طرف می برد *** کودکان را چو کاه بر روی باد

دیدم آنجا تمام غم ها را *** زخم زنجیر پای بابا را